Rariteiten en volontarieteiten

Enkele vreemde Boliviaanse toestanden en wat meer uitleg bij het vrijwilligerswerk dat we doen:

In Bolivia doen ze alles in plastieken zakjes. Hier koop je geen pak melk, maar een zak melk.

Verder doen ze alles wat je op de markt koopt in doorzichtige plastieken zakjes. Als je boter nodig hebt, scheppen ze de hoeveelheid die je wil uit een enorme ton in een zakje. Hetzelfde voor bloem, suiker, kruiden enz. Toen ik mijn eerste brownie maakte had ik maar 60 gram bloem nodig, en aangezien ik geen weegschaal had vroeg ik dus ook maar 60 gram. Maar de vrouwtjes van die kraampjes (het zijn allemaal piepkleine kraampjes dus ze zitten allemaal naast elkaar) hadden veel plezier met de gringo die 60 gram bloem vroeg. Ondertussen hebben die vrouwtjes al door dat ik een vaste klant ben die geregeld iets nodig heeft van hen. Je kan hier trouwens ook varkensvet kopen ipv boter. Misschien was dat het magische ingredient dat ons stoofvlees tot zo'n succes maakte. Ook eieren geven ze in van die doorzichtige zakjes. En dus bestel ik altijd een ei meer dan ik er nodig heb in het geval er eentje onderweg sneuvelt. Kwestie van mijn eigen onhandigheid in te calculeren. (op foto: ons appartement is rechts op die patio).

Een ander vreemd geval: het water kookt hier aan 90 graden. Dat heeft blijkbaar te maken met geografische dingen, als er iemand de correcte verklaring heeft laat maar weten want ik vraag het me toch wel af. Dries zijn uitleg is me toch niet volledig duidelijk, met zijn luchtdruk en energie enzo. Nooit gedacht dat er delen waren in de wereld waar het water niet kookt aan 100 graden. Daarom is het water voor thee ofzo veel minder heet. Over water gesproken, alle douches hebben warm water door zo'n elektrische douchekop die boven je kop hangt. Daarom moet je oppassen als je aan de knop draait, zodat je je niet “snukt”. En, blijkbaar draai je best aan de knop met je rechterhand, want moest je toch een elektrische schok krijgen, dan passeert er niets langs je hart. Dat vertelde onze huisgenoot. Oostenrijkers kunnen dus van nut zijn.

De verkeersregels zijn ook anders. Een van de grappigste dingen is dat er bijna nooit lichten zijn aan kruispunten. Dus is het veel handiger om, in plaats v

an te vertragen, te claxoneren als je een kruispunt nadert. Als voetganger heb je sowieso nooit voorrang, van geen enkel voertuig. Dus het is “opletten geblazen”. Als je dus als voetganger oversteekt zonder goed te kijken, dan zullen de auto's claxoneren en doorrijden in plaats van te stoppen. Dagdromen bij het oversteken is echt gevaarlijk.

Een beetje meer uitleg over het vrijwilligerswerk. Ik werk in Miski Wasi. In het quecha wil dat zeggen: “dulce

hogar”, of “sweet home”. Het is een tehuis voor meisjes tussen 6 en 16. Deze meisjes blijven tijdens de week in Miski Wasi omdat hun ouders niet voor al hun kinderen kunnen zorgen. Er was bijvoorbeeld een meisje die vertelde dat haar vader sinaasappelen verkocht op straat (wat al duidelijk maakt dat zijn inkomsten heel laag zullen zijn), en dat haar moeder stierf bij haar geboorte. Ik begreep snel dat die vader niet alleen kon zorgen voor zijn 4 kinderen. Het gaat hier niet alleen om financiele redenen. Je ziet vaak kinderen van straatverkopers rondhangen rond hun moeder of vader, en die gaan waarschijnlijk niet naar school. Ofwel moeten de kinderen werken om hun familie mee te helpen onderhouden. De meisjes van Miski Wasi gaan allemaal in de namiddag naar school. In de voormiddag doen ze huishoudelijke taken of taken voor school. Daarbij help ik hen. Dries helpt voorlopig om een paar dingen te reparen, zoals een tafel. En hij is ook beter in het helpen met de meisjes met hun wiskundetaken.

In de familie waar we eerst logeerden was er een “empleada”, een dienstmeid. Elke familie die het iet of wat breed heeft, heeft zo iemand in dienst. De grote huizen, voor de “rijken”, zijn daarop voorzien bij het bouwen. Buiten op het koerke is er bijna altijd een kamertje voor de empleada. Dat was dus ook zo bij die familie, dezelfde familie waar Dries 8 jaar geleden een jaar heeft gewoond als AFS'er. Toen we de leeftijd vroegen van het meisje schrokken we. Ze was pas 13. In het begin was ze enorm schuchter, bijna bang van ons. Ze durfde ons niet aankijken. Maar toen ze merkte dat we op een gewone manier met haar omgingen (dus niet haar niet als dienster beschouwden en haar dingen beveelden), bleef ze wel schuchter maar durfde ze al in ons buurt te blijven. Zij woonde daar week in, week uit. In de voormiddag waste ze, poetste ze, kookte ze. In de namiddag ging ze naar school. Dat was de enige reden waarvoor ze het huis verliet. Het verschil tussen de meisje van Miski Wasi kon niet groter zijn. In het tehuis zijn ze vrolijk, enthousiast, ze hebben niets tekort. Het meisje dat dienstmeid was, zou echt openbloeien als ze er zou wonen. Maar helaas, ze moet werken en bij die familie wonen. Soms krijgt ze wel bezoek van haar moeder.

Toen Dries en ik voor de familie gekookt hebben (coq au vin) vroeg ik haar of ze wilde meehelpen voor de brownie. Ze had nog nooit een taart gemaakt zei ze. Het was een succes en toen ik de familie vertelde dat zij de brownie had gemaakt, konden ze hun ogen (en smaakpappillen) niet geloven. Je zag ze glunderen toen ze haar brownie op at (niet aan dezelfde tafel als de familie).

We hebben ook een 2e project gevonden sinds gisteren. Het staat wel nog niet helemaal vast. In het centro de turismo zocht de oprichter nog iemand die talen sprak, vertelde hij. Dus voila, ik zou hem daar soms aflossen. Een paar namiddagen per week in het toeristenbureau de toeristen helpen met hun vragen over Sucre. In dat centro is er ook een zaal met allemaal winkeltjes die de beste producten van Sucre voorstellen. Er is de chocoladewinkel Para Ti, er zijn textielwinkeltjes, de beste juwelier van 't stad, enz. Maar heel dat centrum is pas onlangs opgestart, hun hele promotiecampagne moet nog beginnen. En daar zou Dries bij helpen: brochures maken, posters maken, website doen, enz.

We hebben gemerkt dat zolang je maar babbelt met mensen, er altijd iets in je schoot valt van opportuniteiten, waar je ook naar op zoek bent. Want hier vind je bijvoorbeeld bijna niets terug op het internet van wat er te doen is qua lessen volgen, sport, projecten, enz.

We blijven zoeken naar de perfect manier om ons tijd hier zinvol in te vullen. En natuurlijk houden we jullie op de hoogte.